عريانت را نشانش نده! هيچ گاه چشمانت را براي کسي که معني

نگاهت را نمي فهمد گريان مکن قلبت را خالي نگه دار اگر هم يه

روزي خواستي كسي را در قلبت جاي دهي سعي كن كه فقط يك نفر

باشد به او بگو كه تو را بيش تر از خودم وكمتر از خدا دوست دارم

زيرا كه به خدا اعتقاد دارم وبه تو نياز دارم .

..................................................................................................................................

جراحی پرده بکارت
خودفریبی یا دیگر فریبی

چندی پیش در خبرها آمده‌بود که آمار جراحی ترمیم پرده‌ی بکارت در میان دختران عرب متولد فرانسه و یا بزرگ‌شده در آنجا بالا رفته‌است. اما در ایران وضع چگونه است؟ دخترهای ایران چه وضعیتی دارند؟

این عمل تا چه حد در  ایران زیاد شده و آیا دخترها خودشان با میل و رغبت دست به این عمل می‌زنند یا تحت فشار خانواده‌ها و احتمالا تحت فشار همسر آینده‌شان؟

*************

دوست داشتم گزارشم را با یک تصویر شروع کنم، تصویر دختری که با ترس و لرز در مطب یک دکتر زنان نشسته و مدام دور و برش را نگاه می‌کند تا مبادا آشنایی او را آنجا ببیند.  منتظر است نوبت به او برسد تا با یک نخ و سوزن، پرده‌ای روی تمام گذشته‌اش بکشد و آن را برای همیشه از حالش جدا کند. اما هیچ‌کدام از دخترانی که می‌توانستند این تصویر را به من بدهند حاضر نشدند با من صحبت کنند. حق هم دارند، آنها با گذشته‌شان خداحافظی کرده‌اند و حالا پخش صدای آنها از رادیو و یا نشر خاطراتشان در اینترنت می‌تواند آن گذشته ‌را دوباره بیدار کند.

رفتم سراغ دختری که خودش این کار رانکرده و اعتقادی هم به این کار ندارد، اما در خوابگاه دانشجویی او، پر بوده‌اند از دخترانی که دنبال این نخ و سوزن جادویی تمام تهران را زیر پاگذاشته‌اند.

مینا می‌گوید خیلی از پسرها هم به این کار اعتقاد ندارند اما به خاطر خانواده‌ از همسر آینده‌شان می‌خواهند که پرده‌ی بکارتش را ترمیم کند تا کسی متوجه نشود که این دختر قبلا طبیعی‌ترین خواستش را از یک راه نامشروع و غیرمعمول از نظر جامعه‌ی ایران، ارضا کرده است: «شاید پسری اطلاع داشته باشد از رابطه قبلی دختر، ولی به خاطر اینکه خانوده‌خودش متوجه نشوند از دختر می‌خواهد که این کار را بکند».

ولی مگر خانواده‌ی پسر از این موضوع خبردار می‌شوند؟ اصلا مگر این مسئله یک چیز خصوصی بین دختر و پسر نیست؟

 یک تصویر دیگر جلوی چشمم ظاهر می‌شود: تصویر اتاقی آراسته با گل و روبان و کاغذرنگی و لحافی سرخ و احتمالا یک پارچ آب خوردن و بوی اسپند و خیل زنانی که پشت در این اتاق منتظر نشسته‌اند تا خبر فتح داماد را بشنوند و با افتخار به باکره بودن عروس و پرقدرت بودن داماد، کل‌کشان جشن هفت‌روزه‌ی عروسی را تمام کنند.

ولی ذهنم می‌گوید این تصویر حداقل متعلق به ۳۰ سال قبل است. لااقل در شهرهای بزرگ ۲۰-۳۰ سالی میشود که از این خبرها نیست. اما یک پزشک زنان مرا به دنیای واقعیت پرتاب می‌کند: «حتی افراد تحصیل‌کرده هم  قبل از ازدواج، دخترها را می‌آورند برای معاینه پرده بکارت. خانواده‌ی پسر به اضافه افراد خانواده‌ی دختر، می‌آیند برای گرفتن گواهی صحت پرده بکارت».

و مینا هم حرف این خانم دکتر را تأیید می‌کند: «متاسفانه هنوز خانواده‌ها انتظار دارند که عروسی که می‌آورند باکره باشد و تمام آن چیزهای سنتی و افکار سنتی همچنان وجود دارد. البته مسلما از قبل کم رنگ تر شده، در این شکی نیست، مخصوصا در شهرهای بزرگی مثل تهران ولی باز هم من نمی‌توانم بگویم که از بین رفته. نه از بین نرفته، شما هنوز نمی‌توانید مطمئن باشید که کسی که در آینده می‌خواهد شریک شما باشد، خانوده‌اش چطوری است، فرهنگش چطوری است. در نتیجه اکثر دخترها، این مسئله را خودشان شخصا با مراجعه به پزشک حل می‌کنند».

مینا اما معتقد است که دخترها و پسرها اعتقادی به این کار ندارند و فقط به خاطر خانواده و اجتماع است که دست به این عمل می‌زنند. او می‌گوید: «این موضوع واقعا موضوع خنده‌داری است یعنی این که حالا یک نفر رابطه‌ای داشته و حالا برای پنهان کردنش میرود دکتر خرج می‌کند و یک عملی انجام می‌دهد که واقعا مضحک است و متاسفانه حالا به خاطر فرهنگ جامعه ما ممکن است نه دختر نه پسر هیچکدام چنین عقیده‌ای نداشته باشند ولی به خاطر خانواده، به خاطر جامعه، به خاطر فامیل مجبورند که این کار را بکنند».

  قضیه وقتی جالب‌تر می‌شود که می‌فهمیم اصلا پرده‌ی بکارت از نظر پزشکی قابل ترمیم نیست و  بعد از این عمل، یک پزشک ماهر یا متخصص پزشکی قانونی می‌تواند تشخیص دهد که این پرده ترمیم‌شده‌است. بنابراین انجام این عمل می‌تواند فقط یک «خودگول زنک» باشد: «پرده بکارت قابل ترمیم نیست چون عروق ندارد، یک بافت مخاطی است. وقتی پاره می‌شود دوباره نمی‌تواند به شکل اولش برگردد. ما کاری که می‌‌کنیم این پرده بکارت را یک مقدار تنگ می‌کنیم تا  در نزدیکی بعدی خونریزی داشته باشد و خیلی از پرده‌هایی هم که ترمیم شده‌اند در معاینه بعدی معلوم می‌شود. پزشک قانونی که حتما می‌فهمد و گواهی نمی‌دهند و پزشک‌های دیگر هم اگر دقت کنند معمولا جای ترمیم معلوم است. فقط مریض به  این دل خوش می‌کند که با ازدواج بعدیش خونریزی داشته باشد، چون تنگ می‌شود و همان محلی که دوخته شده دوباره پاره می‌شود و خونریزی ایجاد می‌کند».

مهدی جوان دیگری است که صادقانه به من می‌گوید حتی اگر قضیه باکره نبودن همسر آینده‌اش برای خانواده‌ی او مهم نباشد برای خودش خیلی مهم است. او می‌گوید بالاخره سنتی که او به آن احترام هم می‌گذارد، نمی‌تواند این مسئله را بپذیرد. بنابراین خود مهدی هم نمی‌تواند بپذیرد که همسرش باکره نباشد: «برای من یکی صددرصد این قضیه مهم است. حالا شاید این بین کشورهای دنیا مرسوم نباشد ولی خوب این چیزی که من می‌دانم در ایران و در شهر ما اصفهان به عنوان یک ایرانی اصفهانی و آن چیزی که ازلحاظ خانوادگی و سنت به من می‌گوید برایم خیلی مهم است که آن دختری که میخواهم با او ازدواج کنم قبل از من با کسی رابطه نداشته باشد».

اما دکتر اقلیما معتقد است که تمام مردان ایرانی قبل از ازدواج حداقل یک بار رابطه جنسی را تجربه کرده‌اند، بنابراین نباید از همسر آینده‌شان انتظار داشته‌باشند که دست‌نخورده و باکره باشد: «مردی نیست در ایران تا موقعی که می‌خواهد ازدواج کند ارتباطی با زنی نداشته باشد. حالا موقعی که ازدواج می‌کند چگونه دلش می‌خواهد که آن خانم اصلا با هیچکس رابطه نداشته باشد؟ پس خودش چطور با خانم‌ها رابطه داشته؟ اینجا مشکل، مردها، تفکر مردها و عقب ماندگی تفکر مرد ایرانی در این زمینه و خودخواهی آن مرد است».

دکتر اقلیما به مردان ایرانی که سالها خارج از کشور بوده و انواع و اقسام رابطه‌ را تجربه کرده‌اند اشاره کرده و می‌گوید همین مرد وقتی به ایران برمی‌گردد و می‌خواهد ازدواج کند، انتظار دارد همسرش «آفتاب مهتاب‌ندیده» باشد. به نظر دکتر اقلیما مشکل اصلی، در این میان مردهای ایرانی هستند نه دخترها و نه خانواده‌ها: «بزرگترین مشکل در جامعه ما مردان هستند. این مردان ما در ایران اگر در خارج از کشور باشند برایشان هیچ فرقی نمی‌کند که با چه کسی ازدواج کنند اما وقتی وارد ایران می‌شوند همان آقایی که ده تا دوست زن داشته یا هزارتا کار خلاف کرده از دختر می‌خواهد که دختر باشد. مشکل، تربیت و فرهنگ ایرانی است و آن مرد ایرانی، مردانی که خودشان باعث می‌شوند پرده دختری از بین برود موقعی که ازدواج می‌کنند می‌خواهند یک دختری باکره باشد».

دکتر اقلیما می‌گوید این مشکل به شکل دیگری در مورد پسرهایی که در ایران زندگی می‌کنند هم وجود دارد. به نظر او پسرهای داخل ایران هم خیلی کم پیش می‌آید که با دوست دخترشان ازدواج کنند: «شاید نود درصد جوان‌های ما وقتی با دختری دوست می‌شوند دو سال سه سال رابطه دارند و بعد که می‌خواهد ازدواج کنند، هیچوقت دختری را که با او دوست بوده‌اند نمی‌گیرند، می‌روند خواستگاری دختری که نمی‌شناسند. چون نمی‌شناسند و دوستشان نبوده می‌گویند خوب پس این خوب است. اما آنهایی که خودشان با آنها دوست بوده‌اند، رابطه داشته‌اند آنها رانمی‌گیرند. پس این بر می‌گردد به تفکرات ما. نیاز به این هست که یک مرحله دیگر طی شود، یعنی ۲۰ سال ۳۰ سال دیگر بگذرد تا این تفکر و تربیتی که در فکر جوان‌های ما هست عوض بشود. این دوران گذر است».

یک تصویر دیگر جلوی چشمانم ظاهر می‌شود. «تیم» پسر ۲۷ ساله‌ی آلمانی، فارغ‌التحصیل رشته‌ی علوم سیاسی و از یک خانواده‌ی‌ متوسط که طبق تعاریف ما از رده‌بندی اجتماعی در طبقه «بافرهنگ» جا میگیرند. تیم تا ۱۶ سالگی اجازه نداشته شب بیشتر از ساعت ۱۰ بیرون از خانه بماند و اجازه نوشیدن مشروبات الکلی را هم تا ۱۸ سالگی نداشته. تا این سن، نه شب به خانه‌ی دوست دخترش رفته و نه او را به خانه آورده.

 وقتی قضیه پرده بکارت و اهمیت حیاتی آن را در ایران برای تیم توضیح می‌دهم، با تعجب مرا نگاه می‌کند وتنها یک جمله می‌گوید: «به هیچ وجه حاضر نیستم با یک دختر باکره ازدواج کنم چون او هیچ چیز از رابطه‌ی جنسی نمی‌داند. بنابراین یا من مجبور می‌شوم به او یاد بدهم که اصلا برایم خوشایند نیست و یا او مجبور می‌شود مرا موش آزمایشگاهی خودش کند. به این ترتیب بخش مهمی از زندگی‌مان خراب می‌شود».

*****************************************************************

غرغر کنید فحش بدبد نفرین کنید به هیچ جا نمیرسه  این فقط ی قسمت از هزارتا مشکلات ما جوونای ایرانی هستش و مجبوری باور کنی همیشه گفتن حقیقت تلخه . این یکی تلخ تر از همه.

*****************************                         **********************************

                                                 <<با تشکر : مدیریت سایت >>

*****************************************************************************       

و خداوند خر را آفريد :

 وبه او گفت: و تو يک خر خواهي بود. و مثل يک خر کار خواهي کرد و بار خواهي برد، از زماني که تابش آفتاب آغاز مي شود تا زماني که تاريکي شب سرمي رسد. و همواره بر پشت تو باري سنگين خواهد بود. و تو علف خواهي خورد و از عقل بي بهره خواهي بود و پنجاه سال عمر خواهي کرد.

خر به خداوند پاسخ داد: خداوندا! من مي خواهم خر باشم، اما پنجاه سال براي خري همچون من عمري طولاني است. پس کاري کن فقط بيست سال زندگي کنم. و خداوند آرزوي خر را برآورده کرد.

و خدا سگ را آفريد :

و به او گفت: تو نگهبان خانه انسان خواهي بود و بهترين دوست و وفادارترين يار انسان خواهي شد. تو غذايي را که به تو مي دهند خواهي خورد و سي سال زندگي خواهي کرد. تو يک سگ خواهي بود.
سگ به خداوند پاسخ داد: خداوندا! سي سال زندگي عمري طولاني است. کاري کن من فقط پانزده سال عمر کنم. و خداوند آرزوي سگ را برآورد.

و خدا ميمون را آفريد :

 و به او گفت: تو يک ميمون خواهي بود. از اين شاخه به آن شاخه خواهي پريد و براي سرگرم کردن ديگران کارهاي جالب انجام خواهي داد و بيست سال عمر خواهي کرد.
ميمون به خداوند پاسخ داد: بيست سال عمري طولاني است، من مي خواهم ده سال عمر کنم. و خداوند آرزوي ميمون را برآورده کرد.

و سرانجام خداوند انسان را آفريد :

 و به او گفت: تو انسان هستي. تنها مخلوق هوشمند روي تمام سطح کره زمين. تو مي تواني از هوش خودت استفاده کني و سروري همه موجودات را برعهده بگيري و بر تمام جهان تسلط داشته باشي. و تو بيست سال عمر خواهي کرد.
انسان گفت: سرورم! من دوست دارم انسان باشم، اما بيست سال مدت کمي براي زندگي است. آن سي سالي که خرنخواست زندگي کند و آن پانزده سالي که سگ نخواست زندگي کند و آن ده سالي که ميمون نخواست زندگي کند، به من بده.و خداوند آرزوي انسان را برآورده کرد.

و از آن زمان تا کنون انسان بيست سال مثل انسان زندگي مي کند.....
و پس از آن، سي سال مثل خر زندگي مي کند، ازدواج می کند و مثل خر کار می کند و مثل خر بار می برد...
و پس از اینکه فرزندانش بزرگ شدند، پانزده سال مثل سگ از خانه ای که در آن زندگی می کند، نگهبانی می دهد و هرچه به او بدهند می خورد.
و وقتی پیر شد، ده سال مثل میمون زندگی می کند، از خانه این پسر به خانه آن دختر می رود و سعی می کند مثل میمون نوه هایش را سرگرم کند.

و این بود همان زندگی که انسان از خدا خواست.